Lututów
( pow. wieluński )
Lututów
jest wsią o średniowiecznych korzeniach. W okresie późnego średniowiecza była
własnością Bieniasza Wierusza. Do XVIII wieku istniał tu drewniany kościół
wystawiony kosztem Michała Madalińskiego i Teodora Wierusza Niemojowskiego.
Kilkaset metrów na północ od obecnego murowanego kościoła w stylu
eklektycznym znajduje się cmentarz rzymskokatolicki. Zachowało się na nim
kilka miejsc pochówku okolicznych ziemian.
Po prawej stronie alei głównej, opodal bramy cmentarnej, zachowała się w środku kwatery, kaplica grobowa.
Na jej tylnej ścianie wmurowano kilka płyt
epitafijnych. Poświęcono je: Pelagii z Wstowskich Cieleckiej
( l. 64 - + 29 III 1863 ) – „zacna obywatelka zgasła w Kaliszu”;
Pelagiuszowi Cieleckiemu ( XII 1829 - + 25 VII 1877 ) – „najlepszy polak (
sic ! ) prawy obywatel / wzorowy mąż” – nad epitafium umieszczono współczesną
tabliczkę metalową z informacją, że Pelagiusz Cielecki był naczelnikiem
cywilnym powiatu wieluńskiego w powstaniu styczniowym; Józefowi Janowi
Wstowskiemu ( l. 65 - + 17 X 1829 ); Emilii z Węgierskich Wstowskiej
( l. 60 - + 15 X 1831 ); Edmundowi Cieleckiemu (15 XI 1817 – 14 II 1841 );
kolejna tablica z częściowo zatartym tekstem zawiera następująca informację:
„wdzięczna żona najlepsze(..) męża Józefa Zaremby Cieleckiego
zm. 10 I 1845”; Melanii z Cieleckich Smoczyńskiej ( +12 VIII 1863 ) –
„pozostałe rodzeństwo, mąż i dzieci proszą o spokój jej duszy”; Józefie
z Bąkowskich „I sze woto Cielecka / 2 gie woto Tarnowska / wzorowa żona
matka przybrana i obywatelka” ( l. 65 - + 20 XI 1903 ) – płyta sygnowana
przez firmę kamieniarską Kruszyński i Proszowski z Częstochowy. Na prawej ścianie
zewnętrznej kaplicy grobowej, licząc od wejścia, znajduje się płyta Juliana
Daniela Ciemniewskiego s. Romualda i Ludwiki z Gruzewskich ( 1867 - + 5 X 1937 )
– obywatela ziemskiego, ur. w Tarnowie – ziemia łomżyńska – zmarłego w
Świątkowicach.
Na przeciwległym końcu cmentarza znajduje się pochyły nagrobek z
piaskowca. Spoczął tu Klemens Krenna
( 23 XI 1858 - + 7 IV 1922 ) – sędzia pokoju, były obywatel ziemski.
Opodal wejścia, po lewej stronie alei w głębi kwatery, wzniesiono
pomnik na zbiorowej mogile powstańców 1863 roku z oddziału kosynierów płk.
Antoniego Korotyńskiego poległych w bitwie w Oszynce koło Lututowa
15 VI 1863 roku. Spoczęli tu płk Antoni Korotyński – zmarły z ran po
bitwie, Jan Pocztarz, ur. w 1843 roku w Przychaciczkach oraz kilkudziesięciu
innych „nieznanego nazwiska”.