MARZENIN – cmentarz przykościelny i grzebalny

Marzenin jest niewielką wsią leżącą w pobliżu Zduńskiej Woli – Karsznic w gminie Sędziejowice, w powiecie łaskim województwa łódzkiego. W centrum wsi znajduje się duży rzymskokatolicki kościół p.w. Wniebowzięcia NMP, który zbudowano pod koniec XIV wieku i wielokrotnie przebudowywano, co nadało mu oryginalny wygląd.
Po prawej stronie kościoła, w pobliżu plebanii, zachowały się nagrobki będące pozostałościami dawnego cmentarza przykościelnego. Pierwszy z nich to nagrobek z lekko zaokrągloną płytą epitafijną z piaskowca spoczywającą płasko. Wyryto na niej kursywą, bardzo dużymi literami, tekst poświęcony miejscowemu szlachcicowi:

Dzieci dla ojca. Tu leży Maxymilian Zadora Łączkowski Syn Wiktora Sędzia Pokoju Powiatu Sieradzkiego Narodzony 1759 (?) Zmarły 19 Listopada (?)

Niemal pod ścianą plebanii zachowało się ozdobne żeliwne ogrodzenie grobowca. W tylnej części umieszczony jest na murowanej podstawie żeliwny krzyż mający w dolnej części ozdoby w formie fantastycznych stworów – stylizowanych syren (?). O podstawę krzyża oparto marmurowa tablicę z inskrypcją:

August Kożuchowski Obywatel ziemski, radca Towarzystwa Kredytu Ziemskiego w Piotrkowie Lat 67, zmarły 14 lipca 1892 roku Osierocił ukochaną żonę i dzieci Benigna z Pętkowskich Augustowa Kożuchowska Lat 52, zmarła (?) maja 1912 roku

Ponad kilometr na południowy – zachód od kościoła znajduje się parafialny cmentarz rzymskokatolicki. W jego centrum wybudowano kaplicę. Po jej lewej stronie stoi za żeliwną balustradą piaskowcowy obelisk z kwiatową płaskorzeźbą u szczytu. Po lewej stronie, u dołu monumentu zasygnował się kamieniarz H. Pfitzner z Łodzi. Jest to grób małżonków Piaszczyńskich. Spoczęli tu:

Teofila Wiktoria z Lipowskich Ostoja – Piaszczyńska (?) Henryk Ostoja – Piaszczyński † 27 IV (?) 1926 lat 63

Po przeciwnej stronie alei, na narożniku alei głównej i alei poprzecznej, po prawej stronie patrząc do wyjścia, umieszczono płaską płytę otoczoną potężnymi słupkami z piaskowca bez łańcuchów. Wyrzeźbiono na niej liść palmowy. Spoczął tu:

Wiktor Maciejowski h. Ciołek lat 63 † 1914 w Pruszkowie „Kochał gorąco ojczystą ziemię...”

Fenomenem cmentarza jest gigantyczny grobowiec umiejscowiony w głównej alei, niemal przy kaplicy, obok płyty Maciejowskiego herbu Ciołek. Potężna konstrukcja grobowca ma około 10 m długości, a całość otoczona jest ozdobną balustradą z żeliwa. Na końcu grobowca zamontowano współczesny krzyż metalowy na podstawie cementowej z tablicą z napisem:

Grób Rodziny Sulimierskich Herbu Stary Koń

Z przodu grobowca zamontowano dwie niewielkie tabliczki:

1. Lech Maciej Sulimierski 1923 Zielencice 1969 Londyn kadet z Rawicza żołnierz AK 2. Ludmiła Sulimierska Lat 81 † 15 XI 1994

Obok grobowca Sulimierskich, po jego lewej stronie, pochowano pod płaską płytą z piaskowca z rozetami u góry, otoczoną słupkami połączonymi metalowymi rurkami

Wincentego Sas – Kobylańskiego ur. 22 stycznia 1830 roku we wsi Mikorzyn w Wielkim Księstwie Poznańskim † 28 grudnia 1903 roku w Wygięzłowie

Płyta powstała w zakładzie P. Bogusławskiego w Zduńskiej Woli.

Po drugiej stronie alei głównej, na wprost grobowca Sulimierskich, pochowano Rocha Osińskiego (1880 – 1914) urodzonego w „Księstwie Warszawskiem”. R. Osiński spoczął pod niewielkim neogotyckim monumentem zwieńczonym metalowym krzyżem. Grób otacza piękna balustrada z żeliwa.

W alei poprzecznej biegnącej obok kaplicy w prawo, po lewej stronie alejki, nieco w głębi kwatery zachowała się piaskowcowa płyta z rozetami w rogach, wykonana w warsztacie Jóżefa (?) w Piotrkowie. Spoczęła tu:

Józefa z Skrzyńskich Gorzeńska Obywatelka ziemska Lat 45 - † 1896

Najpiękniejszym zabytkiem cmentarza jest znakomita secesyjna rzeźba przedstawiająca Maryję pod krzyżem. Ustawiono ją na grobie Józefa Rybarkiewicza († 1915). Niestety, brak jakiejkolwiek sygnatury firmy czy podpisu artysty.

POWRÓT

22.04.2005
03.07.2005 (publikacja na sieci)